Je kunt niet een paar bakstenen neerleggen en verwachten dat er vanzelf een brug ontstaat.
Waarom verwachten we dan wel dat een fruitschaal, een sportschoolvergoeding en een vitaliteitsweek samen het verzuim gaan verlagen?
Begrijp me niet verkeerd.
Er is niets mis met deze initiatieven.
Sterker nog: ze kunnen een waardevolle bijdrage leveren aan de gezondheid en vitaliteit van medewerkers.
Het probleem is alleen dat losse acties geen strategie vormen.
Veel organisaties doen genoeg
Wanneer ik organisaties vraag wat zij doen aan duurzame inzetbaarheid, krijg ik vaak een indrukwekkende lijst.
Er is fruit op het werk.
Er is een fietsregeling.
Er is een sportschoolvergoeding.
Er zijn workshops over stress.
Soms is er zelfs een vitaliteitsweek.
Op papier ziet dat er prima uit.
Toch blijft het verzuim hoog.
Het verloop blijft hoog.
De werkdruk blijft een terugkerend onderwerp.
Hoe kan dat?
Omdat duurzame inzetbaarheid niet draait om hoeveel acties je uitvoert.
Het draait om de vraag of die acties onderdeel zijn van een samenhangende aanpak.
Verzuim verlagen is geen actie
Veel organisaties formuleren doelen als:
- We willen minder verzuim.
- We willen minder verloop.
- We willen meer betrokken medewerkers.
Dat zijn prima doelen.
Maar een doel is nog geen aanpak.
De vraag is niet wat je wilt bereiken.
De vraag is hoe je dat gaat aanpakken.
Welke factoren veroorzaken het verzuim?
Waar zitten de grootste risico's?
Welke leidinggevenden hebben ondersteuning nodig?
Welke teams ervaren de hoogste werkdruk?
Welke interventies leveren daadwerkelijk resultaat op?
Welke data gebruik je om bij te sturen?
Pas wanneer deze vragen met elkaar verbonden worden, ontstaat er een aanpak die effect heeft.
De fout die veel organisaties maken
Veel organisaties behandelen duurzame inzetbaarheid als een verzameling losse projecten.
Maar verzuim ontstaat meestal niet door één oorzaak.
Het is vaak een combinatie van factoren.
Leiderschap.
Werkdruk.
Cultuur.
Communicatie.
Gebrek aan ondersteuning.
Onvoldoende herstelmogelijkheden.
Persoonlijke omstandigheden.
Daarom werkt een losse interventie zelden als structurele oplossing.
Je kunt een medewerker wel een sportschoolvergoeding geven.
Maar als de werkdruk structureel te hoog is, verandert er weinig.
Je kunt gratis fruit aanbieden.
Maar als leidinggevenden problemen niet bespreekbaar maken, blijft het effect beperkt.
Je kunt workshops organiseren.
Maar als niemand het geleerde toepast in de dagelijkse praktijk, verandert er niets.
Wat succesvolle organisaties anders doen
Succesvolle organisaties kijken niet alleen naar verzuim.
Ze kijken naar inzetbaarheid.
Ze stellen zichzelf vragen als:
- Wat hebben medewerkers nodig om duurzaam inzetbaar te blijven?
- Welke rol speelt leiderschap hierin?
- Welke signalen zien we in onze data?
- Welke interventies leveren aantoonbaar resultaat op?
- Hoe zorgen we ervoor dat alle onderdelen elkaar versterken?
Daardoor ontstaat een samenhangende aanpak.
En juist die samenhang maakt het verschil.
Van losse acties naar een strategie
Duurzame inzetbaarheid is geen fruitschaal.
Geen sportschoolvergoeding.
Geen vitaliteitsweek.
Dat zijn hooguit middelen.
De echte vraag is hoe deze middelen bijdragen aan een groter geheel.
Hoe ze passen binnen een strategie die gericht is op het verhogen van inzetbaarheid en het verlagen van verzuim.
Want uiteindelijk geldt:
Verzuim verlagen is geen actie.
Het is het resultaat van een samenhangende aanpak die inzetbaarheid verhoogt.
Meer weten?
Wil je ontdekken waarom sommige organisaties hun verzuim structureel weten te verlagen terwijl anderen blijven hangen in losse initiatieven?
Bekijk dan ook mijn video over strategisch HR en duurzame inzetbaarheid. Daarin laat ik zien hoe je van losse acties naar een effectieve en meetbare aanpak gaat.
