"Wanneer gaat het verzuim nou eindelijk eens omlaag?"

Het is een vraag die veel HR-professionals, managers en directies bezighoudt.

En eerlijk is eerlijk: vaak wordt er al ontzettend veel gedaan. Er zijn verzuimprotocollen, bedrijfsartsen, casemanagers, verzuimgesprekken en dashboards. Alles lijkt op orde.

Toch blijft het verzuim hoog.

Hoe kan dat?

De meeste organisaties investeren pas als het probleem er al is

Stel dat een medewerker zich ziek meldt.

Vanaf dat moment komt er van alles in beweging:

• Er wordt contact opgenomen.
• Er wordt een bedrijfsarts ingeschakeld.
• Er wordt vervanging geregeld.
• Er wordt een plan van aanpak gemaakt.
• Er wordt tijd en geld vrijgemaakt voor begeleiding.

Dat is logisch. Het probleem is immers zichtbaar geworden.

Maar hier zit ook direct de valkuil.

Want vrijwel al deze activiteiten vinden plaats nadat iemand is uitgevallen.

Met andere woorden: we investeren vooral in het beperken van de schade.

Verzuim ontstaat meestal niet op de dag van de ziekmelding

Een ziekmelding komt zelden uit de lucht vallen.

Vaak zijn er al maanden signalen zichtbaar geweest:

• Toenemende irritaties in een team.
• Een conflict dat bleef sudderen.
• Een medewerker die steeds stiller werd.
• Een leidinggevende die geen tijd had voor gesprekken.
• Een privé-situatie die langzaam uit de hand liep.
• Een medewerker die structureel over zijn grenzen ging.

De ziekmelding is vaak niet het begin van het probleem.

Het is het moment waarop het probleem zichtbaar wordt.

Waarom preventie vaak verliest

Iedereen zegt dat voorkomen beter is dan genezen.

Toch blijkt in de praktijk dat preventie vaak als eerste van tafel verdwijnt.

Waarom?

Omdat de opbrengst niet direct zichtbaar is.

Een verzuimdossier kost geld. Dat zie je.

Een vacature kost geld. Dat zie je.

Overwerk kost geld. Dat zie je.

Maar de medewerker die níet uitvalt?

Die zie je niet.

En juist daardoor lijkt preventie duur, terwijl verzuim vaak als een onvermijdelijke kostenpost wordt gezien.

Succesvolle organisaties kijken verder dan verzuim

Organisaties die structureel lagere verzuimcijfers realiseren, kijken meestal niet alleen naar verzuim.

Zij kijken naar inzetbaarheid.

Zij stellen vragen als:

• Hoe houden we medewerkers gezond en betrokken?
• Hoe zorgen we dat leidinggevenden problemen vroeg signaleren?
• Welke patronen zien we in onze data?
• Wat vertellen medewerkers ons via MTO's en gesprekken?
• Welke interventies kunnen we preventief inzetten?

Ze wachten niet tot iemand uitvalt.

Ze proberen uitval te voorkomen.

Verzuim verlagen is het gevolg

Dit is misschien wel de belangrijkste les.

Verzuim verlagen is zelden een doel op zichzelf.

Het is meestal het gevolg van iets anders.

Van goed leiderschap.

Van een gezonde cultuur.

Van betrokken medewerkers.

Van tijdige interventies.

Van een organisatie die inzetbaarheid serieus neemt.

Daarom is de vraag:

"Hoe verlagen we het verzuim?"

vaak minder interessant dan:

"Hoe vergroten we de duurzame inzetbaarheid van onze medewerkers?"

Want als meer mensen gezond, gemotiveerd en inzetbaar blijven, daalt verzuim meestal vanzelf mee.

Conclusie

Veel organisaties hebben een aanpak voor verzuim.

Maar veel minder organisaties hebben een strategie voor duurzame inzetbaarheid.

En precies daar zit vaak de grootste kans.

Want hoe beter je wordt in het voorkomen van uitval, hoe minder energie, tijd en geld je hoeft te steken in het managen ervan achteraf.

Of anders gezegd:

Verzuim verlagen begint meestal lang vóór de ziekmelding.